Hoge Raad 2017-04-21 — Civiel recht
Instantie en datum — Hoge Raad, 21 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:743, zaaknummer 15/04074, cassatie. Kernvraag — Kan een aannemer worden veroordeeld tot vervangende schadevergoeding voor herstelkosten van een relatief gering gebrek (knik en aflopend niveau in een keukenvloer) wanneer de herstelwerkzaamheden ingrijpend en kostbaar zijn in verhouding tot de aard en omvang van de tekortkoming? Voorts: kunnen van de overeengekomen STABU-richtlijn afwijkende afspraken in de weg staan aan de kwalificatie als tekortkoming? Feiten — Verweerder heeft eiseres opdracht gegeven tot verbouwingswerkzaamheden aan zijn woonhuis voor een aanneemsom van € 292.000,-- exclusief btw, waarbij de UAV 1989 van toepassing zijn verklaard. Na de in drieën opgesplitste oplevering in oktober en november 2006 ontstond discussie over een knik en een enigszins aflopend niveau in de hardstenen keukenvloer en over de kwaliteit van het tegelwerk in de ouder- en kinderbadkamer. Eiseres heeft een bedrag van € 45.602,41 aan facturen onbetaald gelaten. Verweerder vorderde na deskundigenonderzoek in reconventie vervangende schadevergoeding in plaats van herstel in natura. Oordeel hof — Het hof oordeelde dat het verzuim van eiseres zonder ingebrekestelling was ingetreden op grond van art. 6:83 aanhef en onder c BW (onbestreden in cassatie). Het hof kwalificeerde de keukenvloer als een tekortkoming, omdat de vloer niet voldoet aan de STABU-richtlijn die als objectieve branchenorm kan worden gehanteerd, ook zonder uitd…